Üniversiteye başlamak kadar bitirmeyi de tahayyül ederdim ; lakin sonucun böyle umutsuz olacağını hiçbir zaman düşünmedim. Tek çare çabalamak ve beklemek...Sonsuz bir bekleyiş gibi geliyor.Tabi zaman geçmez gibi görünse de geçecek ve belli değil ne getirecek.
Bu beklenen süreç içinde Modernist Edebiyatın en önemli temsilcilerinden olan Ahmet Hamdi Tanpınar'ı okumaya karar verdim. Huzur romanı güzel fakat yorucu idi , tekrar tekrar okunması ve tahlil edilmesi gerekir. Roman sadece bir günü anlatmasına rağmen uzun sürüyor ve Mümtaz sık sık geçmişi hatırladığı için hatıralar ve Mümtaz'ın izlenimleri araya giriyor ve bu da olayları birbirine bağlamayı biraz zorlaştırıyor ama romanın asıl başarısı da buradan geliyor.
Şimdi Mahur Beste'yi elime alıyorum.Huzur'dan daha kısa bir roman.Umarım beğenirim,Fikirlerimi paylaşırım gerçi Ahmet Hamdi Tanpnar gibi değerli bir sanatçıyı, büyük bir muharriri beğenmemek mümkün mü?
